PROscenium

Poszukujemy wolontariuszy zainteresowanych współtworzeniem internetowej gazety o tematyce tanecznej; zainteresowanych prosimy o kontakt biuro@protaniec.com

[fragment artykułu]
(...) Bausch i Kresnik opracowali niezależnie od siebie podobną strukturę przedstawienia - kolaż, próbujący na bazie rewii muzycznej łączyć najróżnorodniejsze elementy -jednak pod wpływem merytorycznym zawsze należeli do dwóch światów.

Teatr tańca uprawiany przez Kresnika, który określa swój styl mianem "teatru choreograficznego", przybiera formę amoku, skierowanego przeciw wypaczeniom społecznym i politycznym.
Pina Bausch nadał mu natomiast formę wzruszającej skargi, opowiadającej o trudnościach ludzkiego współżycia i o coraz większym odrealnieniu świata. Jej przedstawienia są próbą stworzenia nowego języka ciała, polepszającego komunikację między ludźmi.
Natomiast zmarły w 1993 roku Gerhard Bohner coraz intensywniej zajmował się tańcami opracowanymi w latach dwudziestych przez Oskara Schlemmera w Bauhausie, próbując odnieść jego abstrakcje do człowieka.

To, co dla teatru tańca współczesnego, definiuje się poprzez to, czego mu brak. Nie ma żadnego stylu szkolnego, a z góry ustalone gesty i pozy istnieją co najwyżej w formie cytatów. W teatrze tańca choreografowie podpatrują banalne, codzienne ruchy i zachowania; są w mniejszym stopniu nowatorami, a bardziej zbieraczami. Ich tańce opierają się na doświadczeniach osobistych i dlatego bardzo się różnią. Najlepsze widowiska tego gatunku tak bardzo rozszerzyły zakres tego, co można nazwać tańcem konserwatywna część publiczności nie chce już tego,
co widzi na scenie akceptować jako taniec.(...)

W teatrze tańca choreografia opiera się nie na wymyślonych, lecz na podpatrzonych ruchach.